Een zonsopgangwandeling door de bergen van Sardinië

Sommige wandelingen blijven je bij vanwege het uitzicht. Andere vanwege de rust, de natuur of de bijzondere momenten onderweg. Onze wandeling naar Perda ’e Liana op Sardinië had het allemaal.

We vertrokken nog voor zonsopgang, wandelden door een stil bergbos, zagen een hert en ontdekten langzaam de indrukwekkende rotstoren die boven het landschap van Ogliastra uittorent.

Overzicht wandeling

  • Afstand: 10,7 km
  • Hoogtemeters: 377 m
  • Beweegtijd: 2 uur en 13 minuten
  • Vertrektijd: 05.40 uur
  • Startpunt: Genna Filixi, Sardinië
  • Route: Heen en terug, met een lus rond Perda ’e Liana
  • Moeilijkheid: Gemiddeld

GPX-route en hoogteprofiel

Startpunt en GPS-coördinaten

39.900511, 9.437505

Voor zonsopgang

We begonnen om 05.40 uur met wandelen, toen het in de bergen van het centraal-oostelijke deel van Sardinië nog donker was. De lucht was heerlijk koel, een welkome verademing in augustus, en bij het startpunt was verder niemand.

Nadat we het hek van de boswachterij waren gepasseerd, leek het bos helemaal tot leven te komen. We hoorden geritsel om ons heen in het donker en zagen niet lang na vertrek een hert.

Het eerste deel volgt een breed grindpad door het bos. Na de eerste bocht was Perda ’e Liana in de verte al te zien. Aanvankelijk leek de rots verrassend klein: een eenzame rotsmassa die boven een zee van groene heuvels uitstak.

Terwijl we verder liepen, veranderde de hemel langzaam van kleur en werden de contouren van de omliggende bergen steeds duidelijker.

Er was geen enkele reden om haast te maken. Door vóór zonsopgang te vertrekken, konden we meemaken hoe de bergen langzaam ontwaakten. We merkten geluiden, kleuren en kleine details op die je gemakkelijk mist wanneer het bereiken van de bestemming je enige doel is.

Op weg naar de rots

Vanaf Genna Filixi stijgt de route geleidelijk richting Perda ’e Liana. De brede bosweg gaat uiteindelijk over in een smaller bergpad.

Tijdens onze wandeling was de route goed aangegeven, met houten wegwijzers voor het lokale wandelnetwerk. Een van de borden bij Perda ’e Liana verwijst naar route 113; een ander wijst terug naar Genna Filixi.

Een van mijn favoriete momenten was toen de zon eindelijk tevoorschijn kwam. De rots lag voor ons, omringd door bossen en bergen, en het eerste warme zonlicht viel over het landschap.

Op zo’n moment begrijp je meteen waarom het de moeite waard was om vóór zonsopgang uit bed te komen.

Het verhaal van Perda ’e Liana

Perda ’e Liana is veel meer dan een bijzonder uitzichtpunt. Het is een van de kenmerkende natuurmonumenten van Ogliastra en werd in 1993 officieel aangewezen als natuurmonument.

De top ligt op 1.293 meter boven zeeniveau. De bovenste rotsformatie bestaat uit een ongeveer cilindervormige massa van kalksteen en dolomiet, met vrijwel verticale wanden van ongeveer 50 meter hoog.

Het gesteente bovenin ontstond tijdens het Jura, ongeveer 130 tot 150 miljoen jaar geleden, toen sedimenten zich in een zee afzetten. Fossielen in de omgeving herinneren nog altijd aan die oude zeeën.

Gedurende tientallen miljoenen jaren verdween door erosie een groot deel van de omliggende kalksteenlaag. Zo kwam de geïsoleerde rotstoren die we nu zien langzaam vrij te liggen.

Op Sardinië noemt men zo’n formatie een taccu of tonneri: een opvallend overblijfsel van een ooit veel groter geologisch landschap.

Perda ’e Liana is de hoogste van de tacchi van Ogliastra en maakte mogelijk ooit deel uit van een aaneengesloten bergrug met het nabijgelegen Tonneri-plateau.

De betekenis van de rots is niet alleen geologisch. Mogelijk was het vroeger een ontmoetingsplaats voor de Nuragische bevolking. Door de opvallende ligging was de rots bovendien zichtbaar vanuit verschillende belangrijke Nuragische nederzettingen in de regio.

Zelfs de herkomst van de naam is onzeker. Volgens de ene verklaring verwijst die naar het gladde karakter van de rots, volgens een andere naar de aardbeibomen die ooit op de hellingen groeiden, en volgens een derde naar het oude volk van de Ilienses.

En dan zijn er de legendes. In de plaatselijke folklore werd Perda ’e Liana in verband gebracht met de toegang tot de onderwereld.

Verhalen vertellen over duivels die uit de rots tevoorschijn kwamen en er in het maanlicht omheen dansten, terwijl ze onvoorstelbare rijkdom beloofden in ruil voor iemands ziel.

Of je die verhalen nu gelooft of niet: onder deze eenzame toren, midden in zo’n ruig landschap, begrijp je goed waarom de rots generaties lang tot de verbeelding sprak.

De historische en geologische achtergrond is gebaseerd op informatie van SardegnaTurismo, de officiële toeristische website van Sardinië.

Rond Perda ’e Liana

Toen we bij de rots aankwamen, zagen we een route die verder de rotsformatie op liep. We besloten die niet te nemen.

Het pad zag er uitdagender uit dan de wandeling die we hadden gepland, en de augustusochtend begon inmiddels merkbaar warmer te worden.

In plaats daarvan volgden we het pad rond Perda ’e Liana. Dat bleek een uitstekende keuze.

Tijdens het rondlopen verandert het aanzicht van de rotstoren voortdurend, maar de echte beloning ligt erachter: een panorama van eindeloze rijen verlaten Sardijnse bergen, tot aan de horizon.

De terugweg

Toen we aan de terugweg begonnen, was de sfeer van de ochtend volledig veranderd.

De koele duisternis was verdwenen en de Sardijnse zon liet zich steeds sterker voelen. Gelukkig verliep de terugweg vlot, omdat het grootste deel bergafwaarts ging.

In het lagere gedeelte kwamen we ook weer in de schaduw van het bos.

In de zomer is vroeg vertrekken een van mijn belangrijkste aanbevelingen. Een groot deel van het hoger gelegen traject ligt open, met weinig of geen schaduw.

We vertrokken bewust om 05.40 uur vanwege de warmte, en ik zou dat de volgende keer precies zo doen.

Praktische informatie

Parkeren

Bij ons startpunt vlak bij Genna Filixi stond een hek van de boswachterij en was slechts een heel kleine parkeerplek, met ruimte voor ongeveer drie auto’s. Toen wij aankwamen, waren we er alleen.

Bereikbaarheid

De laatste kilometers naar Genna Filixi gaan over smalle, bochtige bergwegen. Houd rekening met wat extra reistijd, zeker als je vóór zonsopgang aankomt.

Water

Bij het begin van onze wandeling was een drinkwaterfontein. Toch zou ik voldoende water meenemen voor de hele tocht, vooral in de zomer.

Schaduw

Het bos geeft tijdens het eerste deel beschutting. Hogerop wordt de begroeiing lager en is er veel minder bescherming tegen de zon.

Ondergrond

Aanvankelijk vooral een breed grindpad, gevolgd door smallere bergpaden dichter bij Perda ’e Liana.

Moeilijkheid

De route die wij rond de rots liepen, zou ik als gemiddeld zwaar omschrijven en niet als technisch. De afzonderlijke routes de rots zelf op zijn een ander verhaal en moeten niet met deze wandeling worden verward.

Zou ik deze wandeling opnieuw maken?

Absoluut.

Wat mij het meest is bijgebleven, was niet één zware klim of één spectaculair deel van het pad, maar de hele ontwikkeling van de ochtend: de auto achterlaten in het donker, dieren horen bewegen in het bos, een hert zien, na de bocht die eerste glimp van Perda ’e Liana opvangen en vervolgens de zon zien opkomen boven een vrijwel verlaten berglandschap.

Tegen de tijd dat we rond de rots liepen, was het kleine silhouet aan de horizon veranderd in een enorme stenen wand.

Toch maakte niet alleen het bereiken van Perda ’e Liana deze tocht onvergetelijk. Het was de stilte voor zonsopgang, het hert in het bos, de veranderende kleuren en de uitzichten onderweg.

De reis zelf was de beloning.

De Slow Trails-filosofie

Perda ’e Liana herinnerde ons eraan dat je een bijzondere wandeling niet alleen afmeet aan de top die je bereikt of de afstand die je aflegt.

We begonnen in het donker en zagen het landschap langzaam tot leven komen. Het stille bos, een onverwacht hert en het veranderende ochtendlicht waren minstens zo belangrijk als de indrukwekkende rots zelf.

Toen we bij de rotstoren aankwamen, kozen we ervoor om eromheen te lopen in plaats van verder omhoog te klimmen.

Soms zit de grootste beloning van een wandeling niet in het bereiken van het hoogste punt, maar in de tijd nemen om te genieten van de plek waar je al bent.

Bij iedere bocht liet de rots een andere kant zien en ontvouwden zich nieuwe uitzichten over de bergen.

Dat is wat Slow Trails voor ons betekent: ruimte maken voor momenten die je niet kunt plannen, en meer ontdekken door met aandacht onderweg te zijn.

Deze routebeschrijving is gebaseerd op onze eigen wandeling in augustus 2026. Omstandigheden, toegankelijkheid, watervoorzieningen en bewegwijzering kunnen veranderen. Controleer daarom altijd de lokale situatie voordat je vertrekt.


Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *